Actueel Column: Lekker Flexen?

Column: Lekker Flexen?

Diane de Joode 13 februari 2018

Misschien wordt het tijd om erover op te houden maar het blijft ons toch allemaal bezighouden. Het pand en de flexplek. Ik doe niet echt mijn best om te flexen. Ik zoek toch vaak naar dezelfde plek (een soort eigenlijk altijd). Daarbij ben ik altijd vroeg en dan is er gewoon veel keus. Mijn man verzorgt de kinderafhandeling in de morgen. Hij werkt namelijk vanuit huis. Ik mag wat dat betreft in mijn handen knijpen. It makes my life a lot easier!

Maar ondanks dat ik kan kiezen loop ik nog steeds niet echt te jubelen van geluk. En als ik zo de geluiden om mij heen hoor meerderen in de 6D ‘beuk’ (wie dat woord heeft verzonnen). Ik ga het niet hebben over de vieze toiletten of de overvolle totaal niet afvalgescheiden vuilnisbakken. ‘Doen jullie dat thuis ook zo collega’s? Nee toch?’ Dáár moeten we voor een deel toch ook de hand in eigen boezem steken.

Dankzij onze directeur hebben we wel onze ‘slangenkuil’ gezelliger gemaakt. Er zijn veel collega’s die daar een soort vaste werkplek hebben omdat je je werkplek niet bezet kunt houden als je veel vergaderingen hebt. Het lijkt nu meer op de lobby van het Hilton hotel met ‘mooie’ lampen, kussens, planten en zelfs mooie Tunesische schalen (met dank aan IOB) op onze lunch/borrel tafel.

Maar nu even over die tafel. Het lijkt de bedoeling deze te gebruiken om gebroederlijk met je beuk samen te lunchen (of met een vreemdganger uit een andere beuk) en (zoals men sinds jaren gewend is te doen bij CA) te borrelen op vrijdagmiddag. Er is alleen een probleem. De tafel staat op de tocht of beter gezegd in een windvlaag. Als je er nog nooit geweest bent moet je het voor de lol eens komen voelen. Je komt de liftgang uit en dan is daar ineens een koude wind. Niet een zacht briesje maar echt wind! Waar die wind vandaan komt mag Joost weten. We zijn al op onderzoek uitgeweest maar komen er niet achter. En die meneer in die mooie oranje BAMjas wil het ons ook niet vertellen als we het hem aardig vragen. Die loopt gewoon geïrriteerd weg. Hij krijgt vast de hele dag dit soort vervelende vragen. We hebben die windvlaag proberen te breken met een banner, dat stond wel een beetje raar maar het hielp wel wat. Helaas is die banner in het niets opgelost…

Er komt veel kou uit het mooie binnenplein met de blote mevrouw (stel je ook eens voor dat je elke dag tegen die blote billen aan moet kijken). Werd het binnenplein op de 6e eerst gebruikt voor de hippe staande vergadering en andere festiviteiten, nu is het er heel erg stil. Niemand heeft natuurlijk zin om in zijn winterjas blauwbekkend te staan vergaderen.

Stiekem hebben we maatregelen genomen. We hebben dikke vesten en zelfs illegale kacheltjes (collega’s T en P). Die kacheltjes mogen niet van de klimaatregelmeneer. Maar lieve klimaatregelmeneer, ‘je mag ook niet 8 uur in de kou (17,6 graden) en op de tocht op je werk zitten.’ We zijn nu eenmaal ook geen dakdekker, stratenmaker of hovenier (niets dan lof voor dat werk overigens) die van tevoren weten dat ze ook in de kou moeten werken. Wij zijn hersen-krakende-typende-muisklikkers die dagelijks ijskoude muisvingers hebben. En als muizen niet blij zijn gaan ze nu eenmaal piepen. Je kunt ze natuurlijk doodmeppen maar dat lijkt me niet verstandig omdat we met best veel, dus een plaag zijn.

Ik kan me overigens echt niet voorstellen dat ze tijdens de verbouwing van dit pand hier niets van gemerkt hebben. Zelfs met je jas aan heb je er last van.

Het wordt tijd dat de zon gaat schijnen (dream on Diane….dream on).

Ik hoef het commentaar van mijn Franse echtgenoot hier niet te geven natuurlijk. Zij hadden al lang collectief het werk neergelegd en waren naar een warme kroeg gegaan (op kosten van de baas) om zich op te warmen!

Diane de Joode

Columniste

Profiel