Actueel Column: Het offer van de partner

Column: Het offer van de partner

Diane de Joode 14 november 2018

‘Lukt het allemaal?’ vraagt mijn vader regelmatig. ‘Ja hoor pap! Je hoeft je over mij geen zorgen te maken.’ ‘Maar Nicolas heeft nu een ‘echte’ baan dus dat is wel even aanpassen toch?’


De huisband heeft na een jaar in Nederland een ‘echte’ baan! Hij mocht de 5 jaar in Turkije niet werken. Onze partners moeten vaak offers brengen (dat maakt het overigens ook niet altijd eenvoudig voor onze werkgever). Zo zegden vrouwen vroeger gewoon hun baan op (of werden zelfs bij BZ ontslagen omdat ze trouwden. Bron: collega die het is overkomen). Tegenwoordig is het niet meer zo makkelijk. Er zijn collega’s die elkaar op het werk hebben ontmoet en die willen natuurlijk als tandem naar buiten. Onze partners willen niet meer zomaar meer overal heen. Je ziet het ook bij collega’s die terugkomen. Na een paar jaar wil de partner vaak niet meer mee naar buiten omdat ze een leuke baan hebben. En iedereen wil zijn eigen ding blijven doen. Daarnaast strandt één op de 3 huwelijken dus je zult ook wel moeten.


15 jaar geleden hadden de huisband (toen nog mijn vriend) en ik besloten dat hij mij zou volgen. Hij werkte voor een Franse kaas gigant. Mijn baan was ‘zekerderder’. Ik had na Kiev expres alleen om ‘Albert Heijn posten’ gevraagd (Londen, Brussel en Parijs) zodat het makkelijker was voor hem om te werken. Het werd Londen. Vlak voor we vertrokken vroeg zijn werkgever of hij toch niet een leuk project voor hen wilde doen. Over de hele wereld de financiële informatiesystemen implementeren. Hij kon daar natuurlijk geen nee op zeggen. Door de week zat hij in Parijs op een kamertje 3 hoog achter en in het weekend kwam hij naar Londen. Dat was best goed te doen tot er een kindje was. Toen werd het wat onhandiger. Twee weken na de geboorte van Yann vloog hij naar New York en een maand later zat hij weer in Argentinië. Het was best een pittige tijd. In het begin moest ik daar een weg in vinden. Ik fulltime werken, racen naar de crèche (die 1800 euro per maand kostte!) en ook nog reizen door heel Engeland. En daarbovenop geen gebruiksaanwijzing bij dat kind! Als je dan een ziek kind hebt (op zo’n crèche lopen ze echt van alles op en mogen dan niet komen) is het best lastig. Ik moest Yann dus af en toe meenemen naar kantoor. Dan zat hij in een campingbedje op mijn kamer.


Op een gegeven moment was het niet leuk meer en hadden we er allemaal last van. Mijn Fransoos besloot toen bij ons in Engeland te komen wonen. Nadat hij eerst de schade van het niet zien van zijn zoon had ingehaald (lees: 3 maanden lantefanteren en lekker samen naar het zwembad en de Starbucks) is hij gaan werken. Toen ik daarna naar Senegal ging met de kinderen (aan het eind van onze plaatsing is Hugo geboren) is hij in het begin half in Engeland gebleven. Twee weken bij ons en 2 weken in Engeland. Tot de crisis uitbrak en hij moest kiezen van zijn baas. Gelukkig vond hij mij nog steeds leuk (ja, je weet het natuurlijk nooit!) en koos voor ons. In Senegal was het in het begin moeilijk voor hem om werk te vinden maar dat is toch gelukt. En nog leuke banen ook.


Daarna kwam Turkije en mocht hij niet werken omdat er geen goede MOU is. En dan sta je ineens 5 jaar buiten de ‘echte’ arbeidsmarkt en als je dan boven de 40 bent is dat best wel een dingetje. Gelukkig heeft hij al die jaren aan een project met zijn vader gewerkt en websites gebouwd.
Het project met zijn vader is bijna klaar. Straks kan elke veearts in opleiding met de App kijken wat de koe wellicht onder de leden heeft. Spannend natuurlijk en als het goed werkt dan alles (laten) vertalen in het Engels. Maar ook tijd voor hem om iets anders te gaan doen. Hij was een beetje huiverig want hij dacht dat het moeilijk zou worden om een baan te vinden met al die gaten in zijn cv. Hij spreekt ook na al die jaren met deze kaaskop nog steeds bar weinig Nederlands (wel Frans, Engels, Spaans en Russisch). Maar niets was minder waar. Hij stuurde zijn cv naar 3 bedrijven en hij had direct gesprekken en snel een hele leuke baan. Natuurlijk een baan met een buitenlands accentje en hij heeft in de eerste maand al regelmatig moeten reizen.


Ik moet mij nu meer aanpassen en in bochten wringen maar ik doe het met liefde. Ik ga nu een keer meer offers voor hem brengen (die natuurlijk niet mijn werk beïnvloeden), want nu is het ook even zijn tijd!

Diane de Joode

Columniste

Profiel