Actueel Column: Grootspraak en herinneringen

Column: Grootspraak en herinneringen

Diane de Joode 18 maart 2019

Als BZ-er die een aantal posten heeft gehad heb ik veel herinneringen en best veel meegemaakt. Als je in het buitenland zit merk je dat bijna iedereen dat wel heeft en dat schept een soort band. Je hebt er ook vaak avonden lol over met elkaar. Maar als je dan in Nederland bent moet je soms een beetje uitkijken. Dat je gewoon ‘doe maar normaal dan doe je al gek genoeg’ doet. Mijn Fransman werd daar onlangs op zijn werk ook mee geconfronteerd. Alhoewel het bedrijf internationaal is werken er vooral Nederlanders. Als hij dan in een jolige bui vertelt dat hij een grote giftige schorpioen uit de tent van mijn nichtje heeft gevist die zich afvroeg wat dat voor beest was. Dat we tijdens de ‘Garden Party’ in Londen in de tent naast Queen Elisabeth en Charles aan onze thee nipten terwijl het ‘gewone volk’ van veraf achter een lint toekeek. Dat wij met zijn allen in een gammel bootje zaten in Niokolokoba en er een nijlpaard aan de onderkant tegenaan bonkte en we bijna omsloegen. Of dat we tijdens een ouderavond opgeschrikt werden door een bomaanslag dichtbij.

Dan word je toch wel een beetje met argusogen aangekeken. Alsof je overdrijft. Maar het erge is dat je niet overdrijft maar dat er nog véél meer is. Maar dat durf je dan toch niet echt meer te vertellen. Ik zelf ook niet meer hoor. Ja, wel aan mijn collega’s maar verder niet zo. Maar pas heb ik wel aan mijn KMAR-collega het verhaal verteld dat ik met een bange Generaal-Majoor Fabius tegen het verkeer in vanaf de ambassade door de rellen heen in de ambassade auto naar de residentie ben gevlucht. Dat vond ik eigenlijk wel grappig. Hij als hoge KMAR man, bang in de auto, overgeleverd aan de vrouw met de hakken (die gelukkig een slipcursus had gevolgd).

Hugo van 11 kan zich ook nog best veel herinneren van zijn leven in Dakar. Hij heeft daar van 5 maanden tot zijn 4e jaar gewoond. Zo praat hij nog steeds over de gele truck. En over zijn lieve nanny waarbij hij, ook al was hij een dikke vette baby en potige peuter, tot zijn 3e jaar altijd in een doek op haar rug mocht hangen. Die lieverd is helaas pas overleden. Ze was nog zo jong. De lieverd was eigenlijk nanny 2. De eerste hebben we na 5 weken moeten ontslaan omdat zij hem bijna had verdronken in bad. Gelukkig zat mijn Fransman te werken in ons ietepetieterige tijdelijke appartementje aan de tafel naast de badkamer en hoorde hem hele rare geluiden maken. Ze had onze 6 maanden oude baby alleen in bad gezet en was gaan kletsen bij haar zus in de keuken! Ook al was het een hele schok het kwam ook eigenlijk wel goed uit. Ik vond haar namelijk niet zo prettig. Ik ben een gevoelsmens en bij haar had ik een slechte vibe. Maar ik had, behalve een schoonmaakster, nooit huispersoneel gehad dus wist niet echt wat ik moest doen én ze was het zusje van onze huishoudster. Ze had al een keer tegen mij gelogen de eerste maand (en dat haat ik) en onze Yann, die echt van iedereen houdt (als je lief voor hem bent), vond haar niet leuk. Hij verzette zich tegen haar. Ik heb daar in ieder geval van geleerd dat ik toch altijd op mijn gevoel moet vertrouwen. Want hoe arrogant het ook klinkt, ik heb 9,9 van de 10 keer gewoon gelijk of iemand wel of niet ‘okay’ is.

Hugo durft op de Nederlandse school ook niet zoveel te vertellen over zijn leven in het buitenland. Ze vinden hem soms nog een beetje vreemd. Zo speelt hij als enige van de school rugby en neemt hij warm eten mee in plaats van een bammetje. Maar dat maakt hem niet uit zegt hij. Hij hoeft niet te zijn als de anderen. Hij heeft gelijk. We hoeven niet te zijn als de anderen en als we eerlijk zijn dan weten we, dat we dat ook gewoon niet meer zijn. Wij BZ’ers zijn toch best een beetje bijzonder!


Diane de Joode

Columniste

Profiel