Actueel Column: Kun je je verheugen op een werkontbijt?

Column: Kun je je verheugen op een werkontbijt?

Ed Hoeks 18 maart 2019

Kun je je verheugen op een werkontbijt?


Het is eigenlijk een contradictio in terminis, een werkontbijt. Het ontbijt is immers een plechtig moment van rust en van kalme verzoening met het feit dat de dag is aangebroken. Een stil overgangsmoment van de nachtrust naar de harde werkelijkheid van de graue Alltag. Op zo’n moment moet niet te veel gesproken worden. Een opmerking over het weer, dat kan, al is het dan wel beter zo’n observatie onbeantwoord te laten. Rust, kalmte en stilte, dat zijn de noodzakelijke ingrediënten voor een goed ontbijt.

 
Een vraag om de theepot aan te reiken vervult me eigenlijk al met een sterke innerlijke weerzin. Okay, ik doe het wel, maar met afgewende blik, om vooral maar niet in een conversatie betrokken te raken.


Een werkontbijt, dat moge duidelijk zijn, is dus een hoogst onaangenaam Amerikaans verschijnsel. Nog maar net onder de douche vandaan en met een hoofd vol schemer, is het nu eenmaal onnatuurlijk een zakelijk gesprek aan te gaan. Zoiets verpest ook de rest van de dag, omdat je iets essentieels hebt overgeslagen: de overgang naar de dag toe. Het is alsof je aan de start van een wielerwedstrijd verschijnt, zonder je spieren warm gereden te hebben, of, zo je wilt, als het bedrijven van de liefde zonder voorspel.

 
Feestelijke ontbijten en famille, zijn alleen maar feestelijk als ze niet te vaak plaatsvinden. De regel is: alleen ontbijten. Want dan doe je het meest recht aan de noodzakelijke voorwaarden voor een goed ontbijt: de langzame aanvaarding van het feit dat de dag nieuwe eisen aan je gaat stellen. Die eisen zelf mogen niet al tijdens het ontbijt op tafel komen.


Tijdens de vele ontbijten die ik beroepshalve heb moeten doorstaan, heb ik nooit een boterham aangeraakt. Het is zaak ervoor te zorgen het werkelijke ontbijt achter de rug te hebben voordat het eigenlijke werkontbijt begint. Als het ware een persoonlijke ontkenning van dat Amerikaans verschijnsel.


Iemand moet vervolgens tijdens zo’n sessie het gesprek openen. Meestal in de vorm van een korte inleiding. Dat zijn de momenten om naar buiten te staren en te proberen aan iets heel anders te denken. Gezien de saaie thema’s van de meeste van deze vroege werksessies, lukt dat meestal wel. Soms is de zelf gecreëerde afstand zo geslaagd, dat ik me plots afvraag waar ik überhaupt ben.


Heel bijzonder zijn de werkontbijten, die eigenlijk geen werkontbijten zijn. Ik bedoel die ochtendzittingen, waarbij helemaal niemand van de aanwezigen iets van het geserveerde tot zich neemt. Het is dan gewoon een vroege vergadering met voedsel-accessoires.

 Daarvan heb ik er vroeger als POLAD vele van meegemaakt. Niemand durfde in het bijzijn van de bevelhebber te eten, uit vrees dat zij juist met volle mond zouden zitten op het moment dat hen een vraag gesteld zou worden.


Daarna heb ik besloten nooit meer een uitnodiging voor een werkontbijt aan te nemen.



Ed Hoeks

Columnist

Profiel