Actueel Column: Vakantieperikelen

Column: Vakantieperikelen

Diane de Joode 16 september 2019

Zoals ik al eerder weleens heb geschreven is vakantie voor ons soms wat gedoe. Natuurlijk wil de Franse familie dat we elk jaar komen. En wij willen dat (natuurlijk) niet altijd. Dit jaar in ieder geval niet. Wij hadden een reis met een camper door Finland in ons hoofd. Hadden ja, want dat was het initiële plan. Wij zijn nogal wispelturig op dat gebied of zeg maar gewoon slecht georganiseerd. Franse opa had nu besloten dat hij in ieder geval met de jongens naar Parijs wilde gaan zodat hij hen de geschiedenis van hun roots kon laten zien. En of ik ze dan even in Brussel op de trein wilde zetten…. (Hugo is 11, die mag nog niet alleen reizen). Nou nee dus…. Dat kost mij een uurtje of 6 in het weekend (en die zijn mij ook heilig als meer dan fulltime werkende moeder). De pensionado kwam ze uiteindelijk halen.

Na 2 nachten kreeg ik ineens ‘moord en brand’ sms-en van de mannen. ‘Get us out of here! I am going to die! How can dad have lived with him for 18 years?’ Paniek dus! Wat is er aan de hand? Uiteindelijk was (of is) het allemaal gewoon mijn schuld. Opa wekte de ‘adolescenten’ door om 8 uur keihard in zijn handen te klappen en ‘de bout, de bout, de bout, on se lève!!’ te roepen. Hij haalde het zelfs in zijn hoofd om met zijn voet tegen het bed te schoppen (het duurde vast te lang) en water op Yann zijn hoofd te druppelen! Ik was vergeten de gebruiksaanwijzing mee te geven… Hugo wek je door zacht naam (of zijn koosnaam boebie) te roepen en op zijn rug te kriebelen. Yann wek je door bij zijn oor snuffelgeluiden te maken als een hond en dan een kus op zijn wang. Dat doe ik namelijk al sinds ze geboren zijn. Wel heb ik vorig jaar gevraagd of het geen tijd was voor een wekker. Die motie werd unaniem verworpen. En eerlijk gezegd vind ik het nog wel lekker zo. Over een paar jaar kijken ze je hun kamer uit dus ik geniet er nog maar van. De mannen hebben de 5-daagse trip overigens wel overleefd. Maar volgend jaar gaan ze niet meer met hem op pad (zeggen ze nu). Die opa is nogal avontuurlijk. Zo sliepen ze vorig jaar in een tentje op het strand (maar dan zonder kussen in een te kleine kinderslaapzak waardoor ze het de hele nacht koud hadden) en hebben ze wild gekampeerd bij een kasteel (en zijn onder de rare bulten thuisgekomen). Onze jongens zijn (net als hun vader) voor alles in wat gek is maar er zijn bij hen ook wel grenzen…

En wij? Wij zijn uiteindelijk met zijn viertjes via vrienden in Frankrijk naar Spanje gereden. Daar ons gevoegd bij vrienden en echt gek(r)ampeerd. Maar daar bleek het veel te heet voor deze ‘bleekscheet’, die Breton en hun puppy’s. Wij zijn dat warme water en dat drukke strand helemaal niet gewend. En dat vinden we dus ook niet zo leuk (gelukkig allemaal niet). Barcelona was wel heerlijk natuurlijk en daar was genoeg schaduw. We zijn dus een week eerder terug naar Nederland gekomen en ons lekker ‘rund-um-hause’ vermaakt (kinderen ook best blij want vakantie in buitenland is bij ons zonder IPad).

Volgend jaar gaan we gewoon naar ons eigen plekje in Bretagne waar het water ook heel blauw is (oké het is best fris), het strand heerlijk leeg maar de temperatuur aangenaam (en nee het regent er echt niet altijd) óf nu toch echt met die camper naar Finland!

Diane de Joode

Columniste

Profiel