Actueel Column: ambassadeur, een gehypet beroep?

Column: ambassadeur, een gehypet beroep?

Margriet Leemhuis 3 maart 2020

We creëren bij BZ een hele hype rond ambassadeurs. De ambassadeursconferentie met het wat overdreven #wezijner en mediacampagnes, de publiciteit rond benoemingen. Terwijl veel belangrijkere benoemingen en het werk op het departement nauwelijks aandacht krijgen. Het is natuurlijk een hele leuke baan hoor, ik heb het net met veel plezier vier jaar gedaan. En een hele eer om je land te mogen vertegenwoordigen, en dat moet je serieus en met toewijding doen.

Maar er zitten ook vervelende kanten aan. Zo had ik me nooit gerealiseerd dat je als ambassadeur zo vaak en soms zo lang moet wachten in allerlei voorportalen, bij herdenkingen, openingen. Je maakt er natuurlijk het beste van, maar toch. En al die verplichte borrels en partijen, denkend aan de onvolprezen Sjef van Oekel sleep ik me er soms doorheen. En al dat eten! Hoe overleef ik mijn ambassadeurschap.

Door al dat gehype wil iedereen tegenwoordig jong ambassadeur worden. Ik moet er niet aan denken om met cola morsende kinderen in zo’n keurige residentie te moeten wonen. Ik was liever wat langer tweede man, zodat er geen stress was over kotsende honden en kinderen op meubilair van het Rijk. Bovendien, er zijn zoveel mooie en relevante banen bij BZ. Dus wat minder gehype alsjeblieft en staar je niet blind op het ambassadeurschap. Harstikke leuk als je jong ambassadeur wordt (we willen niet alleen maar oude grijze mannen en vrouwen), maar wissel het af. Stel je wordt drie keer ambassadeur, dat is twaalf keer Koningsdag, twaalf keer hallo Sinterklaas enz. Ik ben blij dat ik weer een tijdje wat anders ga doen, met twee benen op de grond in Nederland, lekker fietsen, zo blijf ik fris voor de volgende post. Vrij naar de alcoholreclame: het is heel leuk om te doen, maar wel met mate. En bescheidenheid siert ons als ambtenaar.


Margriet Leemhuis

Columniste

Profiel