Actueel Column: Het kan niet altijd pieken zeg maar…

Column: Het kan niet altijd pieken zeg maar…

Diane de Joode 11 december 2018

2018 was voor ons een ‘best’ okay jaar. Een jaar met pieken maar ook met een paar diepe dalen. Je kunt niet alles hebben zeg ik altijd (vooral ook tegen de kinderen) maar er zijn wel grenzen (dat zeg ik ook vaak).


De beste vriend van mijn man overleed begin dit jaar. Gewoon ineens dood. Hij was pas 41. Hij zou deze zomer in Nederland komen wonen. Hij (ook een Fransoos) woonde al jaren in Engeland en had het wel een beetje gehad met die artificiële ‘vriendschappen tot aan de deur van de Pub’. Hij reageerde ineens niet meer op berichten van mijn man terwijl ze elke dag uren met elkaar bepten (lees: skype gewoon de hele tijd aanhouden net alsof je samen bent). Doordat mijn man na 2 dagen alarm heeft geslagen is hij uiteindelijk gevonden. Thuis in bed. En toen was ineens onze rots in de branding een zielig vogeltje. Voor de kinderen was dit ook heel vreemd. Papa die huilde en geen grapjes maakte. De jongens en ik hebben hem ondersteund waar we konden. Het doet nog steeds veel pijn en het gemis is er nog steeds maar gelukkig heeft hij nog allerlei Skype opnames van hen samen. Hij heeft die ook met de familie van de vriend gedeeld. Dat ze gaan over bites en servers maakt niet uit. Ze vinden het heerlijk om zijn stem te horen.


Maar hij is niet de enige jonge persoon die uit ons leven is weggerukt. Toen we onze verhuizing aan het uitpakken waren kwamen onze jongens in contact met 2 jongens uit de straat op een skelter. Ze kwamen erachter dat ze precies even oud waren en ook na de vakantie naar dezelfde school gingen. Die avond aten ze al bij hun nieuwe vrienden en hupla een innige vriendschap was geboren. De moeder was ziek, dat was de reden dat zij weer in Nederland waren komen wonen. Ze was een bijzonder slim, grappig en liefdevol mens en had zoveel wilskracht en was zo sterk. Ik had bewondering voor haar energie en levenslust. De vader hopte heen en weer tussen Rome en Den Haag. Tussen zijn werk voor de VN en de familie. Ze belde mij op kantoor. Ik moet je iets belangrijks vertellen zei ze. En dan zit je op je open space flexplek tussen je collega’s. Dus dan loop je richting het trappenhuis en vertelt iemand je doodleuk aan de telefoon dat ‘ze is opgegeven’ en dat ‘het misschien goed is om onze kinderen voor te bereiden’. Dat hakt er wel even in. Daarna ging het best snel. Ik dacht in eerste instantie dat ze de Kerst nog wel zou halen maar half oktober is haar kaarsje uitgegaan, ze was net 42. We hebben de kinderen overal bij betrokken en dan vooral ook bij het afscheid. Deze dood kwam harder aan bij de kinderen maar dan vooral omdat ze beseften dat een moeder ook gewoon dood kan gaan als je nog jong bent. Dat dat niet alleen in films gebeurt.


Maar het leven gaat natuurlijk gewoon door (gelukkig maar) en hebben we ook hele leuke dingen gedaan en overleefd.


Zoon Hugo spreekt na 3 maanden Nederlandse school veel beter Nederlands en man is aan het werk. Deze prinses heeft met haar mannen gekampeerd en dit overleefd (en ze vond het nog leuk ook). Zoon Yann is een happy teenager die het ook nog eens heel goed doet op school. Gelukkig maar want mijn Franse schoonmoeder was nogal bezorgd om hem. Mijn schatje had volgens haar ‘geen passie’ en dan kan er niets van terecht komen op school. Schoonmama is helemaal niet te spreken over het feit dat hij op de internationale school zit. Het Franse systeem is in haar ogen als oud lerares het ultieme schoolsysteem. Dat bezoek van mijn schoonmoeder van 1,5 week heb ik ook overleefd (net dan). Ik ben altijd eerder bezorgd omdat hij nogal klein is voor zijn leeftijd. Zo zie je maar dat we allemaal andere zorgen hebben.


We hebben de kinderen gevraagd wat ze als afsluiting van het jaar willen doen. Of ze misschien ergens heen willen. Maar dat willen ze niet. Ze willen niet verplicht leuk doen bij familie. Ze willen thuisblijven en ‘chillen’ in hun pyjama. Of lees: Fortnite spelen met hun vrienden. Maar met oud en nieuw liever niet in Den Haag want dat is ons vorig jaar niet zo goed bevallen!


Als laatste wil ik proosten op het leven en wens iedereen een liefdevolle Kerst en een nieuw jaar vol mooie dingen. Maar ook alvast sterkte en kracht met de tegenslagen waar een aantal van ons in 2019 zeker mee te maken krijgt. Op welk gebied dan ook….



Diane de Joode

Columniste

Profiel