Actueel Column: Integriteit

Column: Integriteit

Diane de Joode 16 april 2018

Onlangs was het weer de week van de integriteit. Tijdens mijn eerste plaatsing in Kiev heb ik mijn eerste ‘ambassade-met-veel-vak-attachees-integriteits-bad’ wel gehad. Het leek wel een klucht. Een kleine opsomming (het zijn BZ-collega’s en vak attachées): Een collega die je na 19.00 niet meer moest bellen omdat je hem dan niet meer kon verstaan zoveel had hij al gedronken. Belde ook in dronken toestand lokale medewerkers (gevolg: respect linea recta het afvoerputje in). Een collega van middelbare leeftijd die wel raad wist met (jonge) mannen en op zijn dienstreisdeclaratie condooms op zijn hotelrekening had staan (misschien was dit per ongeluk hoor). Een collega die denigrerend was naar een collega omdat zij een vriendin had en dat vond hij ‘zonde’. Daarnaast was hij te handtastelijk met vrouwelijke lokale medewerkers en reed hij regelmatig met een auto vol iconen en schilderijen naar Nederland. Nu kan ik er (soms met oude collega’s van toen) smakelijk om lachen maar het was natuurlijk te triest voor woorden. Nieuw als je dan bent weet je niet echt hoe je er mee om moet gaan. Je vraagt je af of het gedrag van die mensen normaal is. Ik heb het op mijn eigen manier aangepakt. Ik heb wel iedereen aangesproken maar niets gerapporteerd aan het departement. Had ik dat wel moeten doen? Nu denk ik van wel.


Ik ben ook eens verschrikkelijk uitgescholden door een ambassadeur. We hebben dit daarna op mijn verzoek uitgesproken maar er is nooit ‘sorry’ gezegd. En dat was eigenlijk het enige woord dat ik had willen horen. Sorry Diane, ik heb mijn frustratie op jou afgereageerd en dat had ik niet moeten doen. Is het zo moeilijk om je fout toe te geven? Voor sommigen wel dus. Ik vind het juist een sterke eigenschap als je dat als hooggeplaatst ambtenaar kan. Het is nooit meer helemaal goed gekomen tussen ons. Althans niet van mijn kant ondanks zijn verwoede pogingen. En dit geval heb ik ook niet gerapporteerd. Waarom niet? Het was verbaal, hij had niet aan mijn bil gezeten of zo. Misschien ligt daar bij mij dan de grens.


Bij BZ denken we strategisch. ‘We pick our fights’. Hoeveel zin heeft het om personen waar we misschien in de toekomst wel iets ‘mee moeten’ of die grote invloed hebben aan te spreken op hun gedrag of te rapporteren? Niemand wil bekend staan als lastig. Dat kan voor je carrière of loopbaan (hoe je het ook wilt noemen) van negatieve invloed zijn. Er wordt, onder elkaar, nogal wat geouwehoerd door en over collega’s. Ik doe daar zelf ook aan mee hoor, ik ben niet heilig.


We worden als organisatie gelukkig veel beter in de richtlijnen van gewenst gedrag. Ik juich het initiatief van onze SG dan ook toe! En mensen worden aangesproken. En dat is nodig in deze tijd waar je door de pers en sociale media heel snel aan de schandpaal wordt genageld. Het maakt daar niet uit wie je bent en of de details van het verhaal wel echt kloppen. Waar rook is, is vuur. Hoe hoger in de boom hoe leuker lijkt het wel. Je naam en de organisatie zijn besmeurd. Kijk maar naar Oxfam. Dat ‘grapje’ in Haïti heeft hen zelfs het lidmaatschap van mijn eigen moeder gekost!


Een Dakar vriendinnetje heeft er een mooi opiniestuk over geschreven voor de Volkskrant. Als je haar stuk vertaalt naar ons dan zou je kunnen zeggen: Ambassademedewerkers hebben een machtspositie én ambassademedewerkers zijn gewone mensen. Realiseer je als organisatie dat mensen die werken in een machtspositie met (regelmatig) ongezonde stress gemakkelijk over de streep kunnen gaan als je hen niet goed begeleid. Train niet alleen in gedragscodes of meldpunten maar help mensen ook inzicht te creëren in hun eigen (stress)reacties. Gelukkig zijn we als organisatie op de goede weg!


Diane de Joode

Columniste

Profiel