Actueel Column: Op de fiets

Column: Op de fiets

Ed Hoeks 24 juni 2019

Wij waren thuis in Breda met vijf kinderen. Onze fietsen parkeerden we altijd in de garage, tegen de muur. Omdat mijn vader bang was dat we met onze fietsen krassen zouden maken op zijn mooie Iso Rivolta, liet hij in de tuin achter het huis een houten fietsenhok maken.


Lui als ik was (“ich bin faul, das Nichts ist meine Leidenschaft”) voelde ik weinig voor deze langere route. Je kon nu namelijk niet meer, hupsakee, je fiets de garage inrijden en, hop, tegen de muur kwakken. Neen, je moest nu een speciaal tuinpoortje door, over een tegelpad naar dat verrekte houten hok, waarvan de deur steevast klemde en dan je fiets tussen die andere fietsen doorwurmen. De afspraak was bovendien dat de sleutel van het hok op een vaste plaats in de keuken zou hangen, maar die hing er natuurlijk nooit, als je hem nodig had.


Omdat mijn broer en ik beiden een beetje aan wielrennen deden, werd het op een gegeven moment ook nog te vol in dat hok. Wanneer je je fiets er uit wilde halen, moest je eerst een of twee andere fietsen weghalen, je eigen fiets pakken en dan die fietsen van broer en/of zus weer terugzetten. Te omslachtig. Ik zette mijn fiets daarom gewoon op de oprijlaan. En natuurlijk werd hij vandaar gestolen. Een, twee, drie keer.


Gestolen werd mijn fiets tijdens mijn studententijd in Amsterdam gemiddeld twee keer per jaar. Als student was het dan gebruikelijk gewoon een fiets terug te stelen en zo reed de halve studentenpopulatie in Amsterdam op elkaars fiets. Het was in Amsterdam sowieso mode op een afgetrapte oude fiets te rijden. Het waren bovendien de tijden waarin de rode boodschap luidde dat eigendom diefstal is. Welnu, de daad werd bij het woord gevoegd. Netto maakte het niks uit.


Toen mijn eerste buitenlandse post er aan kwam, besloot ik mijn gele racefiets mee te nemen naar Kenya. De KLM-vertegenwoordiger aldaar was ook een wielrenner en nodigde me al snel uit hem op zaterdagochtend te vergezellen door de heuvels van Limuru, te midden van de heerlijk geurende koffieplantages. Ik had niet zo snel ja moeten zeggen, want in die ijle lucht bleek al spoedig dat ik helemaal niet mee kon komen. Ik was bang mijn nieuwe vriend teleur te stellen. Zoals altijd, wanneer in moeilijkheden, hoorde ik muziek. De Rolling Stones brulden in mijn oren. Ik hield vol, met schuim op de mond. Maar: op een racefiets zit geen slot. Dus in Nairobi werd ook die mooie Gitane gestolen. Ook op volgende posten heb ik veel gefietst, vooral om reclame voor het fietsen op zich te maken. Die oranje fietsen parkeerden we veiligheidshalve maar op de kanselarij.


Tijdens mijn laatste ambassadeursconferentie in januari jongstleden is mijn fiets opnieuw gestolen. Ditmaal door de fietspolitie: omdat ik de fiets niet had neergezet in de, daartoe met witte strepen gemarkeerde, ruimte op de stoep. Ik wist niet dat dat moest. Na enige telefonades kwam ik er achter dat ik hem kon ophalen, mijn fiets, helemaal in de Binckhorst. Dat heb ik lekker niet meer gedaan. Dat oude barrel mag daar in die ellendige Binckhorst mooi en eenzaam wegroesten.


Ik heb namelijk besloten om straks, wanneer mijn pensioen deze zomer ingaat, een elektrische fiets te kopen. Met slot. Ik vraag 3W wel om advies. Hun dienstverlening heb ik altijd zeer gewaardeerd. Ach, strekte die zich maar uit tot na beëindiging dienstbetrekking.


Ed Hoeks

Columnist

Profiel