Actueel Column: Schuld of schuldig?

Column: Schuld of schuldig?

Diane de Joode 17 september 2018

Soms wil ik iemand de schuld geven van het feit dat mijn kinderen niet zo goed Nederlands spreken. Mijzelf omdat ik niet in Nederland ben gebleven. BZ omdat zij mij naar Kiev hebben gestuurd waar ik mijn Fransman in een sleazy kroeg heb ‘opgepikt’. Mijn Fransman omdat hij geen Nederlands spreekt. Weer mijzelf en de Fransman omdat onze thuistaal Frenglish is. Turkije omdat daar zoveel gebeurde dat ik daar meer met mijn werk getrouwd was dan met mijn familie….


In Senegal spraken mijn bloedjes perfect Nederlands. Twee keer per week na schooltijd naar de Nederlandse school deed het hem. Maar in Turkije was dat anders. De Nederlandse school was op zaterdagochtend en ver van huis. We moesten dan vroeger uit bed dan door de week en… dat was nou net het enige moment dat er voetbal was op de Amerikaanse basis waar wij gezellig met heel veel vrienden de ochtend doorbrachten. Ik heb voor het voetbal gekozen en ook een beetje voor mijzelf. Als je als moeder toch al veel afwezig (of afgeleid) bent door je werk, én je dan je kinderen op het enige moment dat er sport met vrienden is naar de school van ‘die taal van haar’ stuurt, maak je thuis niet veel vrienden. Was dat een slechte keuze? Misschien wel, maar ik kan het niet meer terugdraaien.


En nu zijn ze een jaar in Nederland. In het begin denk je: nu komt het goed met dat Nederlands! Nou not dus. Beide kinderen gingen naar de ISH om een beetje zacht te landen. Ik had het briljante idee om ze daar een paar jaar te laten en dan naar TTO middelbare school te sturen. Ik had ook gelezen in de ‘DBZV-onderhandelingen’ dat dat voor kinderen makkelijk te doen zou zijn. Nou… wie dat had bedacht heeft het hartstikke mis! Als kinderen van twee Nederlandse ouders waar thuis Nederlands gesproken wordt de basisschool op een internationale school hebben gezeten veel woordenschat missen, hoe moet dat dan niet zijn met de mixed families waarvan wij er bij BZ toch heel wat van hebben (daar kunnen we best de baas de schuld van geven). En daardoor kunnen ze niet altijd goed meekomen. Ook zijn de examens van TTO-onderwijs in het Nederlands. Onze kinderen gaan toch te veel leunen op het Engels omdat dat nu eenmaal hun eerste taal is (op school en met vriendjes).


En dan moet je beslissingen nemen die grote gevolgen hebben voor jezelf en de kinderen. Als ik Y van de ISH afhaal kan ik niet meer naar buiten. Bij vertrek is hij 16 en kan niet meer van een Nederlandse naar een internationale school switchen. H is dan 14. Die kan dan als het goed is nog wel ‘makkelijk’ wisselen.


De kogel was na aardig wat wikken en wegen door de kerk. H is na de vakantie begonnen op een Nederlandse school. School 7 in zijn jonge leven. Wat doen we onze kinderen toch aan… Laten we hopen dat hij daar in de pubertijd geen last van krijgt (ik ga mij nu alvast bedenken wie ik daar de schuld van ga geven). Hij is nu een paar weken ondergedompeld. Hij vindt zijn klas leuk (maar Nederlandse kinderen zijn wel brutaal). De juf leuk (die heeft wel al een paar keer ‘the S-word’ gezegd) maar het Nederlands heel moeilijk. Hij snapt er soms niets van, heeft van de juf een woordenboek gekregen en vraagt mij ook allerlei woorden. “Oh Mam? veel kinderen zeggen ‘kut’ wat betekent dat?” Oeps! Maar hij is wel een beetje trots, want hij gaat met de juf samen Engels geven omdat hij (volgens de juf) veel beter Engels spreekt dan zijzelf.


En Y blijft op de ISH. Ook al is de kans dat we in Nederland blijven wat groter dan dat we weer vertrekken. Ik neem geen risico, want ik wil niet schuldig zijn aan het te veel heen en weer gooien van mijn kinderen!

Diane de Joode

Columniste

Profiel