Actueel Column: Vriendjespolitiek

Column: Vriendjespolitiek

Hein van der Hoeven 21 mei 2019

Bij mijn vertrek als TZ Hanoi in 1988 kreeg ik het traditionele afscheidscadeau: een zilveren schaal met daarin gegraveerd de namen van de toen dertien niet-communistische CdP’s en de tekst: ‘From his colleagues and friends’. Vrienden? Nadien heb ik van geen van deze collega’s ooit nog iets gehoord.


Kunnen collega’s überhaupt wel vrienden worden? En poste kom je bij elkaar over de vloer. Je eet, je drinkt, je tennist met elkaar. In Hanoi gebeurde dat frequent, want andere afleiding was er nauwelijks. Maar al die contacten leidden niet tot vriendschap. Juist niet misschien. Het waren in wezen zakelijke contacten. Dat je elkaar regelmatig sprak, ook in de huiselijke sfeer, hoorde bij het werk. Dus hield ik me op de vlakte.


Met diverse Nederlandse collega’s heb ik na mijn vertrek uit Hanoi wél contact gehouden, en zij met mij. BZ-ers, niet-BZ-ers. Na enige jaren verwaterde het contact. Een nieuwe post, nieuwe collega’s, nieuwe ‘vrienden’.


Toch is er na dertig jaar iets overgebleven. De kanselier die met zijn humor en savoir-vivre de bittere pil van de door mij niet-gewenste plaatsing probeerde te vergulden, woont nu in Den Haag, bijna om de hoek. Ook hij is met pensioen, en het is leuk om bij een kop koffie op een terras in de Bankastraat oude herinneringen op te halen. Hij bracht ons destijds in contact met een Vietnamese jongedame die in Saigon in de toeristenwinkel werkte. Met haar is een lijntje blijven bestaan. Ik herinner me nog goed hoe bijzonder ik het vond in 1999 opeens een email van haar te krijgen. Zo ver weg, en opeens zo dichtbij. En dan was er de aardige Duitse ambassadesecretaris die verliefd werd op de secretaresse van de Britse ambassade. Ze trouwden en ook met hen hield ik contact. Ik zocht hen op in Bonn en Berlijn. Daarna vlogen ze weer uit en bleef de band beperkt tot de jaarlijkse rondzendbrief: ‘Wie es uns in …. (jaartal) ergangen ist’. Dit jaar gaat ook hij, als CdP Tokio, met pensioen. Misschien dat we elkaar nog een keer zien. Maar vriendschap zal het niet worden.


Het kan ook niet: aan elke plaatsing een echte vriend overhouden. Want echte vrienden zijn niet talrijk. Is het überhaupt mogelijk echte vrienden aan het werk over te houden? Ja, dat wel. Althans, dat is mijn ervaring. Vijf jaar ben ik nu weg bij BZ en er zijn echt een paar oud-collega’s met wie ik in de loop der jaren bevriend bent geraakt en gebleven. Je kiest geen baan om vrienden op te doen. Maar het is een groot goed wanneer dat de bijvangst is. Soms denk ik dat de kans op echte vriendschap bij BZ groter is dan elders. Misschien door al die overplaatsingen. Daardoor krijg je met zoveel collega’s te maken, dat de kans op een vriendschapstreffer groter is dan wanneer je in je loopbaan maar met een beperkt aantal collega’s van doen hebt. Twee van die zeven vrienden heb ik trouwens voor het eerst in VDBZ-verband ontmoet…


Hein van der Hoeven

Columnist

Profiel