Actueel Column: ZINGEVING

Column: ZINGEVING

Hein van der Hoeven 2 augustus 2021

In dagblad Trouw van 30 juni stond een paginagroot artikel waarin Nathalie Kelderman aan het woord komt in de wekelijkse serie zingevingsverhalen. Ze vertelt over de ziektes die haar troffen (depressies, Parkinson) en de invloed die dat had op haar werk. De Parkinson-diagnose kreeg ze kort geleden, op 46-jarige leeftijd, en leidde ertoe dat ze arbeidsongeschikt werd verklaard. Hoe geeft ze haar leven zin zonder de betaalde baan waar ze altijd grote waarde aan hechtte? Over die baan vertelt ze in Trouw: ‘Wie een goede baan heeft en hard werkt, verdient geld. De maatschappij waardeert dat. Deze waardering had een positief effect op mijn eigenwaarde: ik werk, verdien geld, doe mee, dus ik besta.’

Die goede baan, dat harde werken: dat had plaats aan de Bezuidenhoutseweg 67. Nathalie deed het klasje en was tot 2007 werkzaam bij BZ. In die tijd was ze namens VDBZ ook twee jaar lang lid van de OR, en in die hoedanigheid leerde ik haar kennen. Na afloop van haar termijn sprak OR-voorzitter André Carstens haar, in de verkiezingskrant van VDBZ, toe: ‘Als een van ons flexibel was, was jij het wel. Van werkgroep communicatie tot het OR-akel-spel ter gelegenheid van de 50ste Overlegvergadering met S, van het onderzoek naar de rol van secretaressen tot de verkiezingscommissie, jij deed/doet het allemaal.’

In het Trouw-artikel vertelt Nathalie hoe ze bij BZ, op haar 35ste, opnieuw een depressie kreeg. ‘Had ik eindelijk het gevoel “Ik doe weer mee!”, lukte het weer niet. Het gevoel van nutteloosheid was nu sterker dan in mijn studententijd.’ Even verderop lees ik over de arbeidsongeschiktheidsverklaring: ‘In het verleden ging ik na elke tegenslag weer aan het werk. Dat kan nu niet meer. Maar ik besta nu wel meer omdat ik meer naar binnen ga. Meer naar binnen móét gaan. (…) Ik moet de waardering in mijzelf vinden. Het besef dat ik geen betaald werk meer zal doen, vind ik nog steeds moeilijk te accepteren.’

Ik werd getroffen door de levensloop die Nathalie in Trouw schetst. Het illustreert het contrast  tussen enerzijds een goede, betaalde baan, een goede gezondheid, het gevoel van eigenwaarde en anderzijds een achteruitgaande gezondheid, het verlies van die baan, de noodzaak om nieuwe zin aan het leven te geven. Ik denk dat meer VDBZ-leden iets van dit contrast herkennen. Zelf heb ik ook de periode gekend dat het crescendo ging met de loopbaan, dat er opeens stagnatie optrad, het gevoel van eigenwaarde afnam en ik nieuwe zin aan mijn leven moest geven. Gelukkig liet mijn gezondheid mij niet in de steek. Des te meer bewondering heb ik voor de kracht die Nathalie vindt en uitstraalt. ‘Ik geef nu conversatieles aan vier buitenlandse vrouwen, twee in de week. En ik wandel met iemand die een depressie heeft. Misschien is dát waarvoor ik op aarde ben: mijn ervaringen met ziek zijn, met werk hebben en verliezen, weer ziek worden, (…) en daar toch weer mijn weg in te vinden, om dat allemaal te delen met anderen. Zodat zij daar hoop en inspiratie uit kunnen halen.’ Dat wil ik met deze column graag doen: de woorden van Nathalie Kelderman delen met jullie, lezers van de VDBZ-nieuwsbrief.

Hein van der Hoeven (heinvdh@planet.nl)


Hein van der Hoeven

Columnist

Profiel