Actueel Van de Voorzitter: Fouten maken mag

Van de Voorzitter: Fouten maken mag

Delphine Pronk 23 april 2019

 
De kindertjes Kleiweg hebben 2 hele weken vakantie. Maar voor het zover was, kwamen ze thuis met allerlei werkjes die ze de afgelopen weken hadden gemaakt. Knutsel-kunstwerken, maar ook hele boekwerken met rekensommen en taallessen. Natuurlijk bekijken meneer mijn echtgenoot en ik alles met aandacht. Net als de juffen en meesters, die met hun prachtige handschrift krullen zetten, of her en der een liefdevolle verbetering maakten. Dat ene sommetje net niet goed uitgerekend. Een letter die net in spiegelschrift geschreven was. Het doet mij eens te meer beseffen: de school is om te leren. En fouten maken mag. Zolang je ervan leert, en het de volgende keer niet meer fout doet.

Verheugend nieuws uit de Bestuursraad vorige week! Een soort van erkenning dat het gebouw waarin we zitten niet voldoet. Een soort van erkenning van een fout, zo interpreteer ik het gemakshalve maar. Te weinig werkplekken. We vragen echt geen gekke dingen. De tijd van een eigen kantoor met een plant en een foto van het gezin op het bureau is echt voorbij. En daar vraagt echt niemand meer om.

Waar we wel om vragen? Een trein later nemen en dan niet hoeven dringen om een plekje. Een welkom gevoel bij binnenkomst. Een Arbo conforme werkplek. Ruimte om te bellen. Ruimte om ongestoord je werk te doen. Alleen, of met collega’s, net wat nodig is.

Een oplossing die ons terugleidt naar het BZ van avant de Apenrots lijkt me onwenselijk. BZ zat destijds verspreid over 17 verschillende kantoren. De Personeelsdienst zat in Leidschendam. Eén hoofdkwartier schept eenheid, identiteit. Erkenning ook van het belang van ons diplomatieke werk. Van Dale definieert het als volgt: di·plo·ma·tie (de; v) 1) het ambtelijke, officiële verkeer tussen staten en regeringen, en 2) (figuurlijk) tactvolle behendigheid.

Daarover las ik in het lange Paasweekeinde het interview met oud-topambtenaar Tjibbe Joustra. Met 45 Haagse dienstjaren stelt hij: “We hebben een systeem gebouwd dat ervaring en deskundigheid […] weg organiseert.” Ik durf te stellen dat de wijze waarop we ons werk geacht worden te doen aan deze verdwijning bijdraagt. Anonimiteit, de-personificatie, en zelfs een deel van de digitalisering gaat voorbij aan ons vak. De tactvolle behendigheid lijkt afwezig, als niemand elkaar meer kent.

Ik heb me ook daarom boos gemaakt over de werving van het nieuwe klasje. Dat met een zin werd gedegradeerd tot een Rijkstraineeship. Dit is wat er stond, ook op social media: “Sinds dit jaar is de groepsgewijze werving van internationaal beleidsmedewerker van het ministerie van BZ (IBBZ), aangesloten op het Rijkstraineeprogramma (RTP) van het ministerie van BZK.” Ik hoorde dat er minder aanmeldingen dan voorheen waren. Is het vanwege het feit dat we nergens meer laten weten dat het gaat om het klasje? Dat het gaat om onze werving aan de voet voor een loopbaan bij BZ? Het lijkt verdacht veel op de tijd dat het klasje helemaal was afgeschaft, eind jaren 90. Ook daaruit moeten we lering kunnen blijven trekken, lijkt me zo.

Fouten maken mag. Maakt ons zelfs sterker. Leert ons hoe het niet moet. Zolang we daarna maar niet meer dezelfde fout of fouten als voorheen maken. Pas dan krijg je een krul door je werk. En een sticker van de juf of meester.


Delphine Pronk

Voorzitter, Bestuur

Profiel